wierzgam...

 Ziemniaki już kwitną, a choinka rdzewieje. Płoną lasy w kominku, płoną też moje wspomnienia kolejną ciemną nocą. Możliwe, że koty się wiosną okocą. Jeśli nie wszystko spłonie.

 Lubię to życie, ma ono kolor, ma smak i sens. Nareszcie. Kiedyś tylko rozdrożami włóczyłam się. Kluczyłam, bez celu dreptałam kilometrami, tracąc siebie, tracąc czas. Nie było tam Ciebie. I nie było nas. Ale ja nie o tym.

 Pogubiłam się w życiu wielokrotnie. Bo czasem kiedy jest źle, to spadam na dno z przeogromną mocą. Z prędkością światła, siłą dźwięku. Pomimo niewyczerpanego lęku. Ale też z tego samego powodu nie ufam już żadnemu z bogów.

 Bo to ja byłam złem na dnie każdej złamanej duszy. I krwią przelaną za wasze grzechy. Byłam barankiem, płonącym krzewem, Kainem i Ablem. Byłam gwałtem, zbrodnią i niewybaczalną złością. Nie byłam tylko miłością. 

Rozlewałam się żarem po ciele i otępiałam umysły. I kilkukrotnie postradałam zmysły. Nigdy tych słów nie wypowiem, ale czasem znowu się boję. 

Dlatego wierzgam.

P.S. Lepiej się czyta z tym w tle. I can't destroy what isn't there:

https://music.youtube.com/watch?v=ON5PzI7PqPM&si=pzlcJZRjKo_A4Lp9