spojrzenie...

 Czas zagiął przestrzeń, by Wszechświat się wtopić mógł. Bezbrzeżnie w każde drzewo, w las. Bo nie ma już tych światów, gdzie by nie było nas.

 W których się sobie żeśmy nigdy nie zdarzyli. Gdzie nas na obiad samotnością raczyli. Dzień w dzień.

 Nie ma już takich rzeczywistości, krajobrazów przepastnych przepełnionych tęsknotą. Są tylko te ścieżki, co prowadzą nas nocą. Na manowce, na krawędź i brzegiem urwiska. Gdzie za rękę byś mocniej musiał mnie ściskać.

 Wplotłabym więc nogi we wszystkie załamania. Otuliła ciszą albo wyszeptała.

 Kilka słów, jakiś ruch. Stęsknione spojrzenie.

 Nasyconych ciał drżenie.